MEER WETEN:

 

VOOR WIE?

DOOR WIE?

VOORWAARDEN

FAQ

CONTACT

 

CONSULT

 

COLUMN

"BEHULPZAAM"


MEER LEZEN:

 

NIET ACHTER HET BEHANG, MAAR WAT DAN?

OPVOEDEN, ZO WERKT HET

MIJN KIND IS BANG

SAMEN ZWANGER

WEBLOG DIGITALE OO

NIEUWSBRIEF

 

CONSULT

Iedereen die wel eens vliegert, weet dat je nogal eens naar de vlieger toe moet lopen om iets uit de knoop te halen, een draadje los te halen, een stok terug te duwen. Daarna loop je terug naar je handvatten en laat je de vlieger weer op. Nu heb ik erg behulpzame kinderen... Terwijl ik aan het rommelen ben aan de vlieger staan ze opeens achter me... met de handvatten trots in hun handen en zelf ingesponnen in vliegerdraad. “Wij helpen jou, mama”.

Dit is de reden waarom mensen met de zorg voor kleine kinderen zo weinig uit hun handen krijgen.

 

Veel klusjes, zoals de tuin wieden of sproeien, ramen zemen, aan de computer werken, ze zijn allemaal te riskant. Kinderen imiteren je, niet gehinderd door enige kennis: ze trekken planten zonder onderscheid uit, richten de tuinslang op elkaar, smeren spuug en zand op de ramen, laten de computer vastlopen door met twee handen vol op het toetsenbord te hangen.

Om half 6, als de kinderprogramma’s op televisie honderdduizenden Nederlandse kinderen in de ban houden en ik even rustig alleen aan het eind van de drukke dag wil ‘uitkoken’, zitten mijn kinderen dan voor de buis...? Nee... ze willen hèlpen. Ik zucht. Enthousiast en onvermijdelijk worden er twee kleine stoeltjes naar het aanrecht gesleept. Ik weet nog net wat messen en porselein buiten hun bereik te schuiven, terwijl scenario’s van kliederen en vallende groenten voor mijn geestesoog voorbijtrekken.

Pedagogisch gezien vind ik het beter om mijn eigen belangen opzij te zetten en hen te stimuleren in hun klaarblijkelijk natuurlijke behoefte om huishoudelijk werk te doen. Mijn hersenen zoeken koortsachtig naar de juiste klusjes. Omdat het een tweeling is moeten het twee gelijkwaardige opdrachtjes zijn, dat wil zeggen: ik moet inschatten dat zij er allebei evenveel bevrediging in zullen vinden. Ze zijn (ten tijde van dit voorbeeld) net drie jaar, dus het moet ook simpel genoeg zijn...

Lucia mag dit keer “roeren”. Ze krijgt een schaaltje met dressing-benodigdheden voor de sla. Ze roert het door en is klaar. Snel iets nieuws bedenken...! Ze mag feta “snijden” met een bot kindermesje. De brokjes vallen vrijwel vanzelf uit elkaar. Ik maar hopen dat ze zich niet bedonderd voelt...

Saskia mag vandaag “draaien”. Ze krijgt de sla-centrifuge in handen en verder laat ik het maar een beetje aan het lot over. Ik geef zonder commentaar nog een zwiep na, want met haar tempo blijft de sla nat. Daarna maak ik de bak open en roep: “Wat goed gedaan, Saskia!” Ze kijkt erg blij en trots.

Later zitten we te eten en zoals gewoonlijk vertel ik bij het opscheppen aan papa wie het één en ander heeft bijgedragen.

En dan gebeurt het vaak tóch. Saskia in tranen omdat ze niet heeft mogen sníjhijhijden! Lucia in tranen omdat ze niet heeft mogen dráhahaaien!

Ze helpen graag. Ze willen er ook graag volop erkenning voor.

En ik wacht de tijd af dat ik er ook echt iets aan hèb. Maar ik vrees dat ze tegen die tijd dringender dingen te doen hebben...

© Christa Nieuwboer

Deze column is eerder verschenen in het Meerlingen Magazine.

De namen van de kinderen zijn gefingeerd.

 

 © DE OUDERSCHAPSCOACH 2005-2010

naar boven